یازدهم آذر، حبس موزه بانک پاسارگاد در فرهنگستان هنر چهارماهه شد؛ این تنها موزه در تهران و بلکه ایران است که آثار هنرمندان معاصر را به صورت دائمی به تماشا دارد.یک: یادش سبز، آقای پرویز کلانتری، به همراهی آزاده جعفریان همقدمش بودم در کوچههای روستای زیبای فشندک طالقان؛ برای خرید آب وارد بقالی شدیم، جوانکی که لهجه شیرین آذری داشت، استاد را شناخت و خواهش کرد عکسی به یادگار بگیرد؛ جوان گفت دانشجوی نقاشی است و دلش میخواهد آثار استاد را از نزدیک ببیند، اما نمیداند باید به کجا مراجعه کند؛ آقای کلانتری مهربان، نشانی خانهاش را داد و گفت: «حالاحالاها نمایشگاهی ندارم، اما چندتایی کار در خانه دارم میتوانی بیایی ببینی». و بعدترش محور گفتوگویمان این شد که چرا شهری به بزرگی تهران، حتی یک موزه دائمی برای نمایش آثار هنرمندان معاصر ندارد؟ کسی که میخواهد کارهای تناولی، آغداشلو، سپهری، یکتایی و دیگر بزرگان را ببیند باید کجا برود؟ موزه بانک پاسارگاد (پارسآریان) توانست در حد مقدورات یک بانک به این نیاز مبرم پاسخ دهد؛ در این مجموعه گرانبها هنر صد سال اخیر ایران قابلرصد است و دستکم از نخبگان هنر ایران آثاری به صورت دائمی به تماشاست که خودش اکسیژنی است برای این شهر دودگرفته.دو: حبس چهارماهه این موزه به هر دلیلی که باشد، دستکم بيمهري به دانشجویان هنری است که اطراف خیابان برادران مظفر و مؤسسه صبا

 وقتی بخشی از جامعه هنری شایعات عجیبوغریب فضای مجازی را میپذیرند، مدیران فرهنگ و هنر متعجب میشوند که چرا اهل هنر باید این دروغهای شاخدار را باور کنند.یک: زلزله کرمانشاه خیلی چیزها را لرزاند؛ وقتی مردم بهجای نهادهای رسمی و خیریههای دولتی، کمکهای خود را به چهرههای شناختهشده سپردند، برخی بهدرستی صدای زنگ خطر را شنیدند؛ البته این مطلب در پی کالبدشکافی و یافتن چرایی این ماجرا نیست؛ موضوع این نوشتار این است که سایه این بدگمانی (اگر ننویسم بیاعتمادی) بلند است و به همه عرصهها، ازجمله فرهنگ و هنر تسری یافته؛ برهمیناساس زمانهای است که یک خبر جعلی در تلگرام و اینستاگرام باورپذیرتر از تکذیبیههای روابطعمومیها میشود.دو: «چرا هنرمندان شایعات را باور میکنند؟» تیتر پرسشی این ستون در ششم مهر ماهی که گذشت بود؛ با این مطلع: «دولت مدعی دستاوردهایی است، اما جامعه هنری چشم و گوشش به شایعات است؛ برخی، شبکههای مجازی را دلیل این آسیب میدانند، اما این همه ماجرا نیست: اینکه هنرمندان بیانیه میدهند یا از طریق رسانهها دیدگاههای خود را با دولت در میان میگذارند، نهتنها تهدید نیست، بلکه دولت باید از چنین روندی استقبال هم بکند. دولت هوشمند، به پشتوانه مطالبات رسانهایشده هنرمندان، میتواند چانهزنیهای خود در سایر مراکز قدرت را استحکام بخشد، اما اگر بیانیههای هنرمندان درباره یک موض

 آنها که شش سال است همه کار و زندگیشان این شده که بقبولانند قیمتهای حراج تهران ساختگی است و اصلا فروشی در کار نیست، به پایکوبی مشغولاند که اثر علی شیرازی در هشتمین حراج تهران فروش نرفت!جالب اینکه همین عده انگشتشمار میگفتند رکوردهای علی شیرازی هم با زدوبند خلق شده... .یک: آیا برای حراجی که این چند نفر تصویر میکنند، سخت بود اثر علی شیرازی را ٢٠٠، ٣٠٠ میلیون تومان بالا ببرد؟دو: آیا علی شیرازی هم نمیتوانست خودش برای این کار مشتری بتراشد و قیمت آن را بالا ببرد؟!همین چند وقت پیش، ٢٨ نوامبر، کار دیگری از شیرازی در بونامز به فروش نرسید، آیا واقعا برای این استاد خوشنویس دشوار بود کار خودش را بخرد؟ آیا برای جامعه فرهیخته ما همین دو مثال کافی نیست؟سه: همان حراجی که شفاف اثر علی شیرازی را فروشنرفته خواند، دقایقی بعد اعلام کرد این اثر در After Sale (فروش بعد از چکش) فروخته شد و حتی وقتی قیمت مجموع حراج روی تابلو نقش بست، قیمت آثار شیرازی و حسین صدری در آن لحاظ شده بود.این عنوان After Sale هم ابتکار حراج تهران نیست، در همه حراجهای دنیا آثار بهفروشنرسیده را میتوان تا قبل از پایان آن حراج خرید، به قیمت پایه و حتی قیمت پایینتری که مورد پذیرش صاحب اثر باشد؛ اتفاقا خریدارانی فقط برای خریدهایAfter Sale در حراجیها حاضر میشوند.درعینحال حراجهای بونامز و ساتبیز برخی از آثار فروخته